ای عشق همه بهانه از توست 
من خامشم این ترانه از توست 
آن بانگ بلند صبحگاهی 
وین زمزمه ی شبانه از توست 
من انده خویش را ندانم 
این گریه ی بی بهانه از توست 
ای آتش جان پکبازان 
در خرمن من زبانه از توست 
افسون شده ی تو را زبان نیست 
ور هست همه فسانه از توست 
کشتی مرا چه بیم دریا ؟
توفان ز تو و کرانه از توست 
گر باده دهی و گرنه ، غم نیست 
مست از تو ، شرابخانه از توست 
می را چه اثر به پیش چشمت ؟
کاین مستی شادمانه از توست 
پیش تو چه توسنی کند عقل ؟
رام است که تازیانه از توست 
من می گذرم خموش و گمنام 
آوازه ی جاودانه از توست 
چون سایه مرا ز خک برگیر 
کاینجا سر و آستانه از توست

  چگونه می شود از خدا گرفت چیزی را که نمی دهد ؟؟ 

می گویند قسمت نیست، حکمت است... 

من قسمت و حکمت نمی فهمم... 

تو خدایی... 

طاقــــت را مـــی فهمـــی...مــــگر نــــه ؟؟!!

از ساناز

بیا تا قصه نیمه تمام عشق را با شیرینی به پایان برسانیم
برگرد تا قصه من و تو پایانش تلخ و غم انگیز نباشد
دلم برای لحظه های دیدار با تو تنگ شده
چه عاشقانه نگاهم می کردی و حرف می زدی
چرا رفتی از کنارم؟
تو رفتی و من تنهای تنها در این دنیای بی محبت
با چند خاطره ماندم
برگرد تا دوباره آن خاطره های شیرین باهم بودن تکرار شود
دلم بد جور برای تو برای حرف هایت تنگ

عاشقت بودم و دیوانه حسابم کردی

آشنا بودم و بیگانه خطابم کردی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم، که غم دل برود تا تو بیایی!