|
حرفهای یک دل خسته دل خون
| ||
|
سپیده جان بدان تار مویت را به کل دنیا نمیدهم گرچه جانم را فدای یک بال پروانه کنی دوستت دارم گلم طرح چشمان تو جاذبه ی محبت است و من اسیر چشمان توام ...
عزیزم روزها چه زود غبار سال میگیرند ، انگار همین روزهای گذشته ی نزدیک بود و در آن هنگام کوچه به بن بست رسید و قحطی هوای تازه شد ... امشب آسمان رعد و برق میزند گویا او هم تا ته ترین نقطه دلش آتش گرفته است شاید هم بغض راه گلویش را گرفته و نای باریدن ندارد مانند دل من که هیچ گاه جرات بازگو کردن غصه هایم را ندارد ... راستش را بخواهی خسته ام خسته از این همه های و هوی زمانه ، از باید ها و نبایدهایش
از ای کاش های بی معنا و مفهومش کاش پنجره دلم آنقدر مه نمی نوشید ومن با دستان نا امیدم هر روز به آینده و گذشته ام نمی اندیشیدم ... دیشب تمام مدت زیر باران خوابیدم ، تصور کردم شاید قطرات باران غصه های دلم را بشوید و یخ ته دلم را آب کند ![]() ولی من بر خلاف تمام آدمهای دنیا خنده ام از سر ذوق نیست و به هیج صورت نمیتوانم با دل پر از غصه ام کنار بیایم ... ***********************************************
[ یکشنبه 29 مرداد 1391 ] [ 12:01 ] [ khaste-donya ]
|
||
| [ طراح قالب : پيچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] | ||
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید